กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีนักเดินทางพบน้องหมาขนสีเขียวแสนน่ารักกำลังนั่งร้องไห้อยู่ริมสวนดอกไม้ นักเดินทางเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
นักเดินทาง: เจ้าตัวเล็กร้องไห้ทำไม?
??? : ฮรึกๆ ดอกไม้ของเรากำลังตาย
นักเดินทาง : เอ๋ ตรงไหนหรือ
??? : ตรงนี้ๆ (หมาน้อยชี้ไปยังดอกไม้ที่กำลังเ**่ยวเฉา ด้วยน้ำตานองหน้า แต่ทำไมมันน่า..น่ารัก!!)
นักเดินทาง : แล้วมีวิธีแก้มั้ย เอ่อว่าแต่คุยกันมาตั้งนานเจ้าตัวเล็ก เธอชื่ออะไรหรอ (อึกทำไมน้องหมาร้องไห้ยังน่ารัก นี่มันจะเกินไปแล้วนะ)
Paimon: ( =_= เก็บอาการหน่อยนักเดินทาง )
??? : เราชื่อ tignari วิธีที่ทำให้ดอกไม้ไม่ตายคือต้องได้รับพรจากเทพพฤกษา kusanali แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกนะที่จะหาเธอเจอ
นักเดินทาง : ไม่ต้องร้องนะ tignari ปล่อยเรื่องนี้ให้ข้าจัดการเถอะ
จากความพยายามของนักเดินทางในที่สุดก็ได้พบท่านเทพ kusanali แต่การขอพรจากทวยเทพนั้นย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน
Kusanali : นักเดินทางเราอยากสัมผัสสิ่งที่นุ่มฟูและน่ารัก ท่านช่วยไปหาสิ่งนั้นได้รึไม่
Paimon : นักเดินทางเราจะไปหาสิ่งนั้นจากไหนดีล่ะ
นักเดินทาง : นั่นสินะเรากลับไปบอก tignari กันก่อนดีกว่าจะได้ช่วยกันคิด
นักเดินทางกลับไปพบกับ Tighnari และเล่าภารกิจให้ฟัง
Tighnari : อืมมม นักเดินทางเราไม่แน่ใจสิ่งที่น่ารักแต่ว่าสิ่งที่นุ่มฟู...นักเดินทางลองจับดูได้นะ ไม่รู้ใช้ได้รึป่าว
Tighnari ก้มตัวลงช้อนตามองแล้วชี้มาที่หูของตัวเอง ด้วยใบหน้าเขินๆ
นักเดินทาง : .... (ค่อยเอื้อมมือที่กำลังสั่นระรัวไปจับ)
นักเดินทาง : ............
ผ่านไปสักพัก paimon ที่เห็นนักเดินทางสติหลุดลอยไปแล้ว กำลังจะตะโกนเรียกสติ
Tighnari : ฮรึกกกก T^T
นักเดินทาง : Tignari ร้องไห้ทำไม
Tighnari : หูเราฮรึกไม่นุ่มหรอ ฮรึก ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลยล่ะ หูเราต้องไม่นุ่มแน่เลย ทั้งๆที่เราพยายามดูแลอย่างดีแท้ๆ
นักเดินทาง : ไม่ๆ เข้าใจผิดแล้วล่ะ มันนุ่มมากเลยต่างหาก (นุ่มจนไม่สามารถบรรยายความนุ่มได้หมด)
Tighnari : ฮรึก นักเดินทางไม่โกหกเราใช่มั้ย
นักเดินทาง : อื้อไม่ได้โกหกแน่นอน แต่ว่าเราขอทดสอบที่หางด้วยได้มั้ยนะ
Paimon : นักเดินทาง!!!!
Tighnari : อือได้เลยๆ แต่ว่าแล้วของน่ารักล่ะ
นักเดินทาง : ไม่ต้องแล้วล่ะ พา Tighnari ไปหาท่านเทพกันเถอะ
Tighnari : เอ๋???
To be continue.....




